Είναι οι φοιτητικές συνελεύσεις πραγματικά δημοκρατικές;

Είναι οι φοιτητικές συνελεύσεις πραγματικά δημοκρατικές; Θα περιγράψω τη δικιά μου εμπειρία, στο DIT του ΕΚΠΑ, αναφερόμενος μόνο στη πρώτη και τελευταία συνέλευση που είχα το δικαίωμα να συμματάσχω.

Όντας ο πρόεδρος με τη μεγαλύτερη διαφορά ψήφων στην ιστορία στο σχολείο, δεν μπορούσα να μην είμαι ανυπόμονος για την πρώτη μου φοιτητική συνέλευση, εκεί που τόσοι σχολικοί σύμμαχοι και μη έλεγαν πώς είναι ο παράδεισος των γόνιμων συζητήσεων κλπ.
Το 2010 λοιπόν, πριν απο τον εκτός έδρας αγώνα αργά το απόγευμα με την ομάδα μου τότε, έλαβα χώρα η πρώτη μου συνέλευση, τάχαμο στις 13:00. Ιδανικά θα έπρεπε να κάτσω σπίτι και να φάω σωστά, 3 ώρες πριν τον αγώνα, ώστε να αποδώσω στο μέγιστο. Αλλά είπα πως η συνέλευση είναι πολύ σημαντικότερη απο μένα, οπότε ας πάω και θα φάω στο δρόμο.
Ήμουν στο αμφιθέατρο στην ώρα μου κουβαλώντας όλη τη ποδοσφαιρική μου πραμάτεια, καθώς θα πήγαινα αμέσως μετά να συναντήσω το πούλμαν της ομάδας και να κατευθυνθούμε προς το γήπεδο. Το αμφιθέατρο άδειο, μόνο πολλά χαρτιά κομμάτων πεταμένα απο εδώ και απο εκεί. Τελικά ήταν όλοι έξω – κάποιοι στο ωραίο κυλικείο που είχαμε τότε, πριν ξαφνικά ανακαλύψουν κάποιοι ότι είναι εκτός σχεδίου.

Δεν ξέρω ποιό ήταν το έναυσμα να αρχίσει η συνέλευση μετά από πολύ ώρα, αλλά υπήρχε ακόμα πολύς χρόνος για τον αγώνα. Κατά 99% ήταν γνωστό από την αρχή για ποιό πράγμα θα ψηφίζαμε, μιας και είχε γίνει πολύς λόγος επ’αυτού τις προηγούμενες μέρες. Σηκώνεται λοιπόν το πρώτο παιδί, λέει την άποψη του, που το νόημα της ήταν κάποιο, έστω Χ. Σηκώνεται ο επόμενος (μάλλον αντίπαλος), λέει το Υ. Χλιαρές απόψεις κατά τη προσώπικη μου γνώμη, αλλά σεβαστές φυσικά! Σηκώνεται και ο επόμενος, λέει το Ζ. Στην ουσία η Χ, Υ και Ζ απόψεις ήταν ακριβώς όλα όσα είχαν ειπωθεί στη σχολή εδώ και τόσες μέρες, αλλα δεκτό, λέω τα παιδιά θέλουν να ανακεφαλαιώσουν, to make their point once again.

Η ώρα πέρναγε βέβαια και ήδη ένιωθα άγχος για το πώς θα προλάβω να ψηφίσω και να πάω και στην αγώνα. Με τα πολλά δεν πήγα να φάω ποτέ, διότι φοβόμουν μήπως όταν σηκωθώ να πάω θα άρχιζε η ψηφοφορία και θα την έχανα, και το τι θα ψήφιζα είχε ήδη διαμορφωθεί στο κεφάλι μου. Σηκώθηκαν και άλλοι πολλοί, όλοι λέγοντας τα ίδια πάνω κάτω με τους συμμάχους τους, όλοι αναμασώντας τις Χ, Υ και Ζ απόψεις, προσπαθήσουν να σκοτώσουν το χρόνο. Μετά από πολύ ώρα, γυρνάω να δω τη κατάσταση μέσα στο αμφιθέατρο και συνειδητοποίησα πως πολλοί πρωτοετείς (μόνο αυτούς ήξερα) είχαν φύγει, χωρίς να ψηφίσουν.
Η ώρα είχε περάσει, έπρεπε να είχα φύγει ήδη, κάτι έπρεπε να κάνω. Μετά απο κάθε ομιλητή γίνονταν ερωτήσεις, οπότε μετά απο κάποιον πήγα στο μικρόφωνο και τους κοίταξα όλους – τόσο διαφορετικά στυλ από αυτά στο σχολείο, τόσο σκληρά πρόσωπα, και τους λέω ξέρω τι θέλω να ψηφίσω, θέλω να ψηφίσω, αλλά πρέπει να πάω στη δουλεία, έχουμε αγώνα – μπορώ να ψηφίσω σας παρακαλώ, να καταμετρηθεί η ψήφος μου και εσείς να συνεχίσετε τη συζήτηση.

Ξεσικωμός! Σηκώθηκαν πάνω, φώναζαν, έβριζαν και λέγανε στην ουσία όχι δεν γίνεται, πρέπει να περιμένεις, κλπ. Οπότε αναγκάστηκα να μην ψηφίσω και έφυγα, φοβισμένος ομολογώ. Δεν χρειάστηκαν πολλές συνελεύσεις για να καταλάβω το τέχνασμα που τα κόμματα ακολουθούσαν, χρησιμοποιούσαν μέλη τους για να αναμασούν τα ίδια λόγια ξανά και ξανά μέχρι οι ουδέτεροι/ανεξάρτητοι/μη-κομματοποιημένοι φοιτητές να φύγουν και να μείνουν (επί το πλείστον) μόνο μέλη κομμάτων, ώστε να διαμορφώσουν το αποτέλεσμα της συνέλευσης.

——

Η τελευταία μου συνέλευση ήταν τότε με τον Ρωμανό, ένα πλουσιόπαιδο που έκανε απεργία πείνας στη φυλακή […]. Πάμε εκεί λοιπόν, κλασσικά αργήσαμε να ξεκινήσουμε, άρχισε να λέει το κάθε κόμμα τα δικά του, φάτσες που ήξερα άρχισαν να παίρνουν το λόγο, παιδιά από τη Νομική, απο το Φυσικό και από άλλες σχολές είχαν έρθει σε μας να πουν τι πρέπει να κάνουμε.
Μας είχε πάρει ήδη το βράδυ, και θυμάμαι ένα κομματόσκυλο από το έτος μου να ανεβαίνει στο βάθρο και απαγγέλει ποίηση (από αυτή τη ρηχή, που κανείς βλέπει στο Facebook), πράγμα που ήταν εξοργιστικό, ήμασταν εκεί τόσες ώρες και περιμέναμε ενώ ξέραμε όλοι οι ανεξάρτητοι φοιτητές ότι θέλαμε να ανοίξει η σχολή μετά από μεγάλο διάστημα κατάληψης. Γέλασα λίγο, έκανα αστείο με τον διπλανό μου και θυμάμαι έναν τύπο, όχι απο τη σχολή μας να κοιτάει λές και του είχα βρίσει τη μητέρα και να με απειλεί, ότι αν ξαναγελάσω θα με δείρει κλπ.

Μπάινουν μέσα (ενώ είχαν περάσει τόσες ώρες) κάτι περίεργοι τύποι, σίγουρα από Αργυρούπολη και Φυσικό και ένας εκ’ αυτών θέλησει να μιλήσει (!), να μας πεί τι δηλαδή; Τα ίδια με τους προηγούμενους, μπας και φύγουμε και ψηφίσουν πάλι μόνο το κόμματα, σηκώθηκα δίπλα στο βάθρο και του έκλεισα το δρόμο, λέγοντας του ότι ήθρε πολύ αργά, ήμαστε όλοι πολύ κουρασμένοι και θέλουμε να ψηφίσουμε. Δεν άργησαν όλοι οι δικοί του να με περικυκλώσουν, αλλά τελικα τους έπεισα πως καλό θα ήταν να μην μιλήσει.
Η ώρα της ψηφοφορίας είχε επιτέλους φτάσει! Πολλοί ανεξάρτητοι φοιτητές είχαν μείνει ευτυχώς, αρκετοί είχαν φύγει όμως, οπότε ψηφίστηκε ανοιχτή σχολή, αλλά όχι με την αληθινή διαφορά που ήθελε το σύνολο των φοιτητών. Τα κόμματα επέμειναν να ξαναψηφίσουμε, έτσι έγινε και πάλι ανοιχτή σχολή ηταν το αποτέλεσμα. Μια χαρά, πάμε να φύγουμε!
Φωνές, χαμός, σπρωξίδια και ένας τύπος απο το φυσικό εξοργισμένος ανεβαίνει σε ένα έδρανο λερώνοντας το και αρχίζει να ορίεται, πως αν πάθει κάτι ο Ρωμανός απο την πείνα, θα μας σκοτώσει όλους και θα δούμε τι θα πάθουμε. Οι δικοί του συμμερίζονταν αυτή την άποψη, κλιμακώθηκε επικίνδυνα η ένταση.

Από το τελευταίο διάζωμα της αίθουσας θυμάμαι να παρακολουθώ με τρόμο όλα αυτά που γίνονταν στο ίδιο το πανεπιστήμιο μου και κάποιον να βιντεοσκοπεί. Δεν πέρασε πολύ ώρα ώσπου ο βασιλιάς ενός κόμματος να τον πλησίασει και να τον απειλεί ώστε να σταματήσει και να σβήσει το βίντεο. Όλοι ξέραμε τι είχε συμβεί σε ένα παιδί της σχολής που είχε διαφορετική άποψη από αυτόν τις προάλλες, οπότε το βίντεο διαγράφτηκε.

Δεν μπορούσα να μένω έτσι άπραγος, δυστυχώς και χώθηκα σε μια αψιμαχία με ανεξάρτητους φοιτητές και κάποιο κόμμα, αλλα το πράγμα φαινόταν ότι θα ξέφευγε. Ευτυχώς ο φίλος μου με τράβηξε, με έβαλε σε ένα αμάξι και ξεφύγαμε.
Την επόμενη μέρα στη σχολή, αφίσες παντού απο το Φυσικό, λέγοντας πως όσοι ψήφισαν κλειστή σχολή ήταν ήρωες, το υπόλειμμα και κάτι ασυναρτισίες για όλους τους υπολοίπους. Είχε γίνει μεγάλο θέμα . . .

Εν κατακλείδι, αυτό είναι η πραγματική δημοκρατία; Κατά τη γνώμη μου μπορούν να συζητάνε τα κόμματα επ’αόριστον εάν το επιθυμούν, αλλά αφήστε τους φοιτητές να ψηφίσουν όταν αυτοί το θέλουν. Δεν ξέρω αν αυτό είναι το ιδανικό, αλλά ξέρω ότι οι συνελεύσεις θα συνεχίσουν αν είναι έτσι κομματικά ελεγχόμενες . . .

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s