Είναι οι φοιτητικές συνελεύσεις πραγματικά δημοκρατικές;

Είναι οι φοιτητικές συνελεύσεις πραγματικά δημοκρατικές; Θα περιγράψω τη δικιά μου εμπειρία, στο DIT του ΕΚΠΑ, αναφερόμενος μόνο στη πρώτη και στη τελευταία συνέλευση που είχα το δικαίωμα να συμμετάσχω. Σίγουρα ο καθένας έχει διαφορετικές εμπειρίες, παρόμοιες ή μη.

Πρώτη συνέλευση: Είχα αγώνα με την ομάδα μου, και το πούμλαν θα με περίμενε κάπου το απόγευμα. Η συνέλευση ήταν στις 13.00, λέω άνετα, θα προλάβω – βέβαια θα έμενα νηστικός, αλλά λέω Πρόεδρος στο σχολείο, να μην πάω στη συνέλευση στο Πανεπιστήμιο τώρα, που πολλοί στο σχολείο είχαν ως ιδανική διαδικασία, ντροπή.

Πάω εκεί, κανείς στο αμφιθέατρο. Τα κόμματα, άραζαν έξω και καθόριζαν το πότε θα ξεκινήσουμε. Ήξερα τι θα ψηφίσω, ήταν ξεκάθαρο, λέω ντάξει άργησε να ξεκινήσει, αλλά θα προλάβω, τι στο καλό! Ξεκινάνε λοιπόν, λένε απόψεις και γρήγορα έγινε φανερό οτι κάθε ομιλητής αναμασούσε τις ίδιες απόψεις μετά από λίγο.

Η ώρα είχε περάσει ασφυκτικά, έπρεπε να φύγω, ανεβαίνω στο έδρανο και λέω πως θέλω να ψηφίσω, διότι πρέπει να φύγω, έχω δουλειά. Χαμός-επανάσταση! Τα κόμματα εξαγριώθηκαν, έβριζαν κλπ, έφυγα χωρίς να ψηφίσω.

——

Η τελευταία μου συνέλευση ήταν τότε με τον Ρωμανό, που έκανε απεργία πείνας στη φυλακή […]. Πάμε εκεί λοιπόν, κλασσικά αργήσαμε να ξεκινήσουμε, άρχισε να λέει το κάθε κόμμα τα δικά του, φάτσες που δεν ήξερα άρχισαν να παίρνουν το λόγο, παιδιά από τη Νομική, απο το Φυσικό και από άλλες σχολές είχαν έρθει σε μας να πουν τι πρέπει να κάνουμε.

Μας είχε πάρει ήδη το βράδυ, ένας είχε πάρει το λόγο και δίαβαζε κάποιο ποίημα. Κοίταξα με νόημα τον διπλανό μου και θυμάμαι έναν τύπο, όχι απο τη σχολή μας, να κοιτάει λές και του είχα βρίσει τη μητέρα και να με απειλεί, ότι αν ξαναγελάσω θα με δείρει κλπ.

Μπάινουν μέσα (ενώ είχαν περάσει τόσες ώρες) κάτι περίεργοι τύποι, και ένας εκ’ αυτών θέλησει να μιλήσει (!), να μας πεί τι δηλαδή; Δεν τον άφησα να μιλήσει, του κλεισα το δρόμο, δημιουργήθηκε ένταση, αλλά όντως δεν μίλησε.

Η ώρα της ψηφοφορίας είχε επιτέλους φτάσει! Υπήρχαν φοιτητές και όχι μόνο κόμματα μέσα στη τάξη, επομένως ψηφίστηκε ανοιχτή σχολή. Μια χαρά, πάμε να φύγουμε! …Φωνές, σπρωξίδια και ένας τύπος απο το φυσικό εξοργισμένος ανεβαίνει σε ένα έδρανο και αρχίζει να ορίεται, πως αν πάθει κάτι ο Ρωμανός απο την πείνα, θα μας σκοτώσει όλους και θα δούμε τι θα πάθουμε. Οι δικοί του συμμερίζονταν αυτή την άποψη, κλιμακώθηκε επικίνδυνα η ένταση.

Από το τελευταίο διάζωμα της αίθουσας θυμάμαι να παρακολουθώ με τρόμο όλα αυτά που γίνονταν στο ίδιο το πανεπιστήμιο μου και κάποιον να βιντεοσκοπεί. Δεν πέρασε πολύ ώρα ώσπου ο βασιλιάς ενός κόμματος να τον πλησίασει και να τον απειλεί ώστε να σταματήσει και να σβήσει το βίντεο. Όλοι ξέραμε τι είχε συμβεί σε ένα παιδί της σχολής που είχε διαφορετική άποψη από αυτόν τις προάλλες, οπότε το βίντεο διαγράφτηκε.

Δεν μπορούσα να μένω έτσι άπραγος, άρχισα να επεμβαίνω. Ευτυχώς ο φίλος μου με τράβηξε, με έβαλε σε ένα αμάξι και ξεφύγαμε.
Την επόμενη μέρα στη σχολή, αφίσες παντού απο το Φυσικό, λέγοντας πως όσοι ψήφισαν κλειστή σχολή ήταν ήρωες, το υπόλειμμα και κακά λόγια για όλους τους υπολοίπους. Είχε γίνει μεγάλο θέμα . . .

Εν κατακλείδι, αυτό είναι η πραγματική δημοκρατία; Κατά τη γνώμη μου μπορούν να συζητάνε τα κόμματα επ’αόριστον εάν το επιθυμούν, αλλά αφήστε τους φοιτητές να ψηφίσουν όταν αυτοί το θέλουν. Δεν ξέρω αν αυτό είναι το ιδανικό, αλλά ξέρω ότι οι συνελεύσεις θα συνεχίσουν αν είναι έτσι κομματικά ελεγχόμενες . . .

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s